Moc od 2 do 3 megawatów z wykorzystaniem wodoru
Sercem instalacji jest duży silnik spalinowy, który nie jest zasilany olejem napędowym ani gazem ziemnym, lecz wodorem. W połączeniu ze specjalnym układem oczyszczania spalin tworzy on kompletny system o mocy elektrycznej wynoszącej około dwóch do trzech megawatów.
Dzięki temu silnik wodorowy plasuje się w klasie mocy, którą osiągają również dzisiejsze duże silniki na gaz ziemny. Jednocześnie emisja gazów cieplarnianych ma spaść o 97 procent w porównaniu z wartością odniesienia określoną przez LEC.
Instalacja nie działa jednak całkowicie bez emisji. Obciążenia dla środowiska powstają między innymi podczas produkcji i transportu wodoru. Ze względów technicznych podczas pracy do silnika przedostają się również niewielkie ilości oleju smarowego.
Co oznacza termin „Zero Impact”?
Centrum Badawcze LEC określa swoją instalację mianem „demonstratora o zerowym wpływie na środowisko” (Zero-Impact-Demonstrator). Nie oznacza to, że nie ma ona żadnego wpływu na środowisko. Centrum badawcze opracowało natomiast własną metodę naukową, która pozwala na całościową ocenę obciążenia środowiska.
Uwzględnia się przy tym nie tylko emisje powstające bezpośrednio podczas pracy silnika, ale także proces pozyskiwania paliwa. Zgodnie z tą metodologią technologia uznaje się za „Zero Impact”, jeśli jej wpływ na środowisko wynosi mniej niż pięć procent wpływu porównywalnej, średniej technologii referencyjnej.
Energia elektryczna, gdy wiatr i słońce nie dostarczają jej
Technologia ta może okazać się interesująca przede wszystkim jako uzupełnienie energii odnawialnych. Turbiny wiatrowe i instalacje fotowoltaiczne nie wytwarzają przecież zawsze takiej samej ilości energii elektrycznej. Jednocześnie rośnie zapotrzebowanie na energię elektryczną, na przykład w wyniku postępującej elektryfikacji oraz rozbudowy centrów danych i zastosowań sztucznej inteligencji.
Wielkoskalowe silniki napędzane wodorem mogłyby w przyszłości pełnić rolę elastycznej rezerwy i w razie potrzeby szybko dostarczać energię. LEC dostrzega potencjalne zastosowania na przykład w zakładach przemysłowych, centrach danych, infrastrukturze krytycznej lub instalacjach zdecentralizowanych.
Wykorzystywane jest również ciepło odpadowe
Instalacja demonstracyjna znajduje się w Innovation District Inffeld przy Politechnice w Grazu i jest bezpośrednio zintegrowana z tamtejszym systemem energetycznym. Energia elektryczna wytworzona podczas testów jest wprowadzana do lokalnej sieci energetycznej.
Ale to nie wszystko: wykorzystuje się również ciepło wytwarzane przez silnik. Dzięki systemowi odzyskiwania ciepła do sieci ciepłowniczej Uniwersytetu Technicznego w Grazu może trafić do 1,5 megawata mocy cieplnej. W ten sposób instalacja badawcza staje się jednocześnie praktycznym elementem systemu zaopatrzenia w energię na terenie kampusu.
#schongenial – to wspaniale, że pokazuje się tutaj, iż wodór może napędzać również duże silniki o mocy kilku megawatów, tworząc w ten sposób potencjalne, bardziej przyjazne dla klimatu rozwiązanie właśnie dla tych obszarów, w których konieczna jest niezawodna i elastyczna dostępność bardzo dużych ilości energii.
